De Molukse geschiedenis
Pulang_é (naar huis teruggaan) is te beluisteren als achtergrondmuziek. Gezongen door Non Matulessy, één van de zangeressen van vocal group "Marinyo" (Maluku) van eind jaren zestig (lp/cassette).
De Molukken(Maluku) is het moederland van mijn ouders. Het is een eilandengroep in het oosten van de Indische Archipel, gelegen tussen Celebes, de Filipijnen, Nieuw-Guinea en Timor.
De Molukken behoren geografisch tot Melanesië, maar politiek tot Indonesië.
Waarom Molukkers in Nederland zijn...
Na de overheersing van Japan over Nederlands-Indië tijdens de Tweede Wereldoorlog, wilde Nederland de heerschappij over Nederlands-Indië herstellen. De inheemse Indonesiërs kwamen daar echter tegen in opstand en onder leiding van Soekarno brak tussen 1945 en 1949 een opstand uit.
De Nederlandse regering gaf het KNIL opdracht daar tegen te strijden.
Molukse KNIL militairen
In het KNIL waren veel Molukkers opgenomen (met name in de lagere rangen). Hierdoor werden de Molukkers door de Nederlanders beschouwd als bondgenoten, omdat de regering van Nederland hen had beloofd dat zij een vrije staat zouden krijgen, als zij Nederland hielpen. Maar nadat de regering van Nederland internationaal, met name van de Verenigde Staten geen steun kreeg bij haar pogingen de kolonie te behouden, kon de Nederlandse regering zich ook niet meer aan hun belofte aan de Molukkers houden. De Molukkers, die door de Indonesiërs als collaborateurs werden gezien, moesten op dienstbevel van het KNIL naar Nederland. De Molukkers werden lange tijd gehuisvest in kampen in Nederland, waaronder voormalig kamp Westerbork.
De Nederlandse Molukkers vroegen herhaaldelijk aandacht voor hun claim voor een vrij Zuid-Molukken en de eerder gedane Nederlandse beloftes. In de jaren zeventig escaleerde dit steeds meer. Een van de methodes om aandacht voor deze zaak te vragen was door middel van de gewelddadige gijzelingsacties bij de Punt en Wijster, waarbij gijzelaars en de treinkapers de dood vonden.(bron: Wikipedia)
De Nederlandse ministerraad heeft op 12 februari 1951 besloten de Molukse ex-KNIL-militairen op dienstbevel voor een tijdelijk verblijf ("hooguit 6 maanden") naar Nederland te halen, met de belofte dat de Nederlandse regering alles in het werk zou stellen dat zij op de Molukken hun eigen staat zouden kunnen stichten, conform artikel 2 van het RTC-akkoord d.d. 24 oktober 1949 tussen Nederland en Indonesië inzake het zelfbeschikkingsrecht aan bevolkingen van gebieden van de Indonesische deelstaten.
De meeste Molukkers werden in kampen ondergebracht, met gezamenlijke keukens. De kampen waren oude werkloosheidskampen en concentratiekampen uit de oorlog, zoals de Nazi-kampen Westerbork en Vught, die omgedoopt werden tot 'woonoord Schattenberg' en 'woonoord Lunetten'.
De Molukkers werden doelbewust buiten de Nederlandse samenleving gehouden. Het was ze daarom ook de eerste jaren verboden te integreren, en de uit het leger ontslagen mannen mochten van de Nederlandse staat geen betaald werk verrichten. Immers, het kabinet-Drees wilde de schijn ophouden dat ze toch maar 'tijdelijk' in Nederland zouden verblijven. De Molukkers hadden geen rechtspositie meer, ontvingen geen pensioen of wachtgeld en kregen per week slechts drie gulden zakgeld per volwassene.
(bron: http://gdb.bloggertje.nl/
De Molukken(Maluku) is het moederland van mijn ouders. Het is een eilandengroep in het oosten van de Indische Archipel, gelegen tussen Celebes, de Filipijnen, Nieuw-Guinea en Timor.
De Molukken behoren geografisch tot Melanesië, maar politiek tot Indonesië.
Waarom Molukkers in Nederland zijn...
Na de overheersing van Japan over Nederlands-Indië tijdens de Tweede Wereldoorlog, wilde Nederland de heerschappij over Nederlands-Indië herstellen. De inheemse Indonesiërs kwamen daar echter tegen in opstand en onder leiding van Soekarno brak tussen 1945 en 1949 een opstand uit.
De Nederlandse regering gaf het KNIL opdracht daar tegen te strijden.
Molukse KNIL militairen In het KNIL waren veel Molukkers opgenomen (met name in de lagere rangen). Hierdoor werden de Molukkers door de Nederlanders beschouwd als bondgenoten, omdat de regering van Nederland hen had beloofd dat zij een vrije staat zouden krijgen, als zij Nederland hielpen. Maar nadat de regering van Nederland internationaal, met name van de Verenigde Staten geen steun kreeg bij haar pogingen de kolonie te behouden, kon de Nederlandse regering zich ook niet meer aan hun belofte aan de Molukkers houden. De Molukkers, die door de Indonesiërs als collaborateurs werden gezien, moesten op dienstbevel van het KNIL naar Nederland. De Molukkers werden lange tijd gehuisvest in kampen in Nederland, waaronder voormalig kamp Westerbork.
De Nederlandse Molukkers vroegen herhaaldelijk aandacht voor hun claim voor een vrij Zuid-Molukken en de eerder gedane Nederlandse beloftes. In de jaren zeventig escaleerde dit steeds meer. Een van de methodes om aandacht voor deze zaak te vragen was door middel van de gewelddadige gijzelingsacties bij de Punt en Wijster, waarbij gijzelaars en de treinkapers de dood vonden.(bron: Wikipedia)
De Nederlandse ministerraad heeft op 12 februari 1951 besloten de Molukse ex-KNIL-militairen op dienstbevel voor een tijdelijk verblijf ("hooguit 6 maanden") naar Nederland te halen, met de belofte dat de Nederlandse regering alles in het werk zou stellen dat zij op de Molukken hun eigen staat zouden kunnen stichten, conform artikel 2 van het RTC-akkoord d.d. 24 oktober 1949 tussen Nederland en Indonesië inzake het zelfbeschikkingsrecht aan bevolkingen van gebieden van de Indonesische deelstaten.
De meeste Molukkers werden in kampen ondergebracht, met gezamenlijke keukens. De kampen waren oude werkloosheidskampen en concentratiekampen uit de oorlog, zoals de Nazi-kampen Westerbork en Vught, die omgedoopt werden tot 'woonoord Schattenberg' en 'woonoord Lunetten'.
De Molukkers werden doelbewust buiten de Nederlandse samenleving gehouden. Het was ze daarom ook de eerste jaren verboden te integreren, en de uit het leger ontslagen mannen mochten van de Nederlandse staat geen betaald werk verrichten. Immers, het kabinet-Drees wilde de schijn ophouden dat ze toch maar 'tijdelijk' in Nederland zouden verblijven. De Molukkers hadden geen rechtspositie meer, ontvingen geen pensioen of wachtgeld en kregen per week slechts drie gulden zakgeld per volwassene.
(bron: http://gdb.bloggertje.nl/
Henri Kainama | 16 december 2010